wtorek, 13 stycznia 2015

Prolog

Od spopielonego pamiętnika:
Ogród płonących róż.
Nie było wtedy deszczu. A szkoda. Jedynie żar od płatków spalonych róż, wirujących jak szary, zimny śnieg nad naszymi głowami. Kochany, hodowaliśmy je i pielęgnowaliśmy je w naszym, skromnym ogrodzie by teraz nasz ukochany symbol miłość uleciał wraz z ognistym wiatrem. 
Jeden mały płatek opadł na moje czarne rzęsy. Delikatnie, tęsknico i uroczo. Nie odważywszy się teraz przemawiać do niego, w tą ciemną postać zamazującą się do wnętrza niszczejącej ruiny, pytałam samą siebie: Dlaczego JE spaliłeś i nasz dom? Potem powstrzymując łzy żalu złapałam moje nędzne bagaże wraz z białym kapeluszem. Nie chciałam, lecz wyjechałam, nigdy już nie wracając. Żegnając najpiękniejsze i jedyne chwile mojego prawdziwego życia. Uciekałam jak najszybciej od ogrodu moich płonących, cierpiących róż.


...

Kilkuletnia, ładna dziewczynka próbowała założyć śliczną bombkę na trochę zbyt chudą świąteczną choinkę w skromnej izbie starego hotelu na ulicach dziewiętnastowiecznej Warszawy.
- ... Emilko ja ci pomogę - zachichotała mama i zabierając bombkę z jej małej rączki założyła ją na bardzo wysokiej gałązce. 
A wieczór był chłodny. Mały kominek nie dawał za dużo ciepła, więc Emilia i jej mama siedziały blisko niego i rozpakowywały prezenty, aby potem zjeść swoją, wigilijną ucztę. Przy niej nie rozmawiały o problemach, lecz rozkoszując się zapachem i smakiem świątecznych potraw chciały zapomnieć o zimie za oknem.